Boodschappen uit het hiernamaals over de valkuilen van de oude ziel, mentale klachten bij jongeren en het belang van eerlijk communiceren over emoties

Door Pamela Kribbe

Enkele weken geleden had ik innerlijk contact met Sanne, de overleden dochter van een vriendin. Zij kwam vijf jaar geleden op 26-jarige leeftijd om bij een auto-ongeluk. Sanne stierf samen met een jonger meisje voor wie zij vanuit de GGZ bijna dagelijks als hulpverleenster zorgde.

Ik ontmoette Sanne voor het eerst tijdens een reading die ik voor haar moeder deed. Ze maakte toen diepe indruk op me door haar lichte en blije uitstraling; het voelde absoluut niet zwaar of verdrietig. Na afloop van de reading ontving ik nog meer boodschappen van haar. Deze waren minder persoonlijk en universeler van aard. Ik deel ze in dit artikel, maar begin met een korte samenvatting van de reading, omdat deze essentieel is voor de rest van haar boodschappen.

Waarom stierf Sanne zo jong?

Sanne vertelde me dat zij in een vorig leven sterk emotioneel verstrengeld was met dit meisje, dat toen haar jongere zusje was. Ze probeerde haar zusje destijds intensief te beschermen tegen verdriet, nadat ze beiden hun moeder hadden verloren aan een toen heersende besmettelijke ziekte, zoals de pest. Later werd ook het jongere zusje ziek en stierf. Sanne had daar destijds ontzettend veel moeite mee. Ze had tot het uiterste geprobeerd haar zusje voor de dood te behoeden en deed innerlijk de belofte: ik laat je nooit meer in de steek.

Het zusje kon Sanne na haar overlijden niet loslaten; Sannes licht bleef een magneet. Zo ontstond er een verstrengeling die over de dood heen werd getild. In dit leven heeft Sanne die belofte ingelost door op hetzelfde moment als het meisje te sterven. Het meisje was nu niet haar zusje, maar een cliënte in de zorg met wie ze een sterke band had. Karmisch gezien was hun gezamenlijke overlijden de inlossing van de belofte uit dat vorige leven.

Toen Sanne tijdens het ongeluk haar lichaam uitschoot, kwam er een plotseling, diep inzicht. Ze besefte scherp dat het nooit de bedoeling is om zo volledig met iemand verstrengeld te raken. Je mag de verantwoordelijkheid voor de pijn van een ander niet zo sterk opnemen dat je ermee versmelt en je eigen levensweg opgeeft. Dat idee van verstrengeling en verantwoordelijkheid was absoluut niet juist. Na haar overlijden deed ze dan ook onmiddellijk afstand van het meisje, ze zei in het begin van de reading vrijwel onmiddellijk: ik ben niet meer samen met haar.

Natuurlijk heeft Sanne ook rauw verdriet gevoeld omdat ze zo jong is gestorven. Ze was een getalenteerde, gevoelige en sprankelende vrouw vol ongeleefde potentie. Toch gaf ze duidelijk aan dat een ziel voor zo’n vroegtijdig einde kan kiezen omdat een specifieke les — in dit geval het inzien dat emotionele verstrengeling niet klopt — prioriteit heeft. Ze zei letterlijk: de ziel stelt prioriteiten, first things first. Hoeveel potentie haar aardse leven ook had, dit inzicht was het belangrijkste: iedere ziel loopt haar eigen pad, en dat hoort zo te zijn.

Tijdens de reading ervoer ik Sanne als een zeer levendige, menselijke aanwezigheid. Ze sprak nadrukkelijk en vertelde dat ze het goed heeft aan de andere kant. Het leven daar is ook absoluut niet saai; ze beleeft en onderneemt van alles.

Toen de reading was afgelopen en ik in het bos ging wandelen, voelde ik haar nog steeds bij me. Op dat moment wilde ze iets doorgeven van een meer universele aard. De zin die als eerste doorkwam was: de oude ziel en haar valkuilen.

Sannes eerste boodschap: de valkuilen van de oude ziel

Sanne: “De oude ziel kan zich soms moeilijk verplaatsen in de jongere ziel. Dat is een belangrijke valkuil waarin de oude ziel lelijk kan struikelen. De ervaringen van een jonge ziel staan in je beleving soms zo ver van je af — net zoals iemand van zeventig zich lastig kan verplaatsen in een puber van vijftien. Hierdoor kan de oude ziel op twee manieren de mist in gaan.

Ten eerste: de reddersrol
De oude ziel ziet dat de jongere ziel verstrikt raakt in moeilijke ervaringen. Vanuit haar eigen wijsheid probeert ze de jonge ziel weg te trekken uit dat lijden, omdat ze al ziet wat er misgaat en hoe het opgelost moet worden. Daarmee ontneemt de oude ziel de jongere ziel haar eigen ervaringsweg. Ze wil dat de jonge ziel fasen overslaat omdat het pijnlijk is om toe te kijken. Maar dat kan niet; een jonge ziel moet deze lessen zelf doorleven. Als de oude ziel te veel wil redden, ontstaat er een empathische verstrengeling en ga je andermans pijn dragen. Dit is de eerste valkuil: het niet kunnen loslaten van de jongere ziel.

Ten tweede: de strijdhouding.
De oude ziel gaat de strijd aan met de wereld die door jongere zielen wordt vormgegeven — een wereld vol angst, oordeel en controle. Ze ziet veel onrecht, natuurverwoesting en oorlog. Dit zijn echter processen waar het collectief bewustzijn stap voor stap doorheen moet om te groeien. Als je daar als oude ziel met een felle strijdhouding tegenin gaat, word je emotioneel omlaag gezogen. Je gaat lagere emoties voelen zoals woede, haat en ongeduld. Je belandt in een soort regressie. In beide gevallen — zowel bij het overmatig helpen als bij het strijden — word je energetisch naar beneden getrokken.”

Sanne legde uit dat het juist de bedoeling is dat de oude ziel zich omhoog richt. De focus moet liggen op het hoger ontwikkelde, niet op het minder ontwikkelde. Oude zielen zijn hier om een brug te slaan naar de hogere sferen die energetisch dicht bij de aarde liggen. Dit zijn geen fysieke plaatsen, maar sferen van een hogere vibratie en een hoger bewustzijn — wat we traditioneel de hemel noemen. Oude zielen voelen zich daar het meeste thuis en ervaren op aarde daarom vaak heimwee, een diepe vermoeidheid en het gevoel: wat doe ik hier eigenlijk?

Ik vroeg Sanne of dit inderdaad haar kernboodschap is. Ze antwoordde: “Oude zielen trekken de aarde vooruit wanneer zij het luik openen en de brug slaan naar de dimensie waar ik nu ben.” Ze benadrukte heel specifiek: “Ik ben hier écht, hoor.” De astrale wereld is voor haar geen mistige fantasiewereld, maar net zo reëel als de fysieke wereld voor ons. Deze astrale sferen rondom de aarde bestaan in allerlei soorten en maten. “Er zijn hier allerlei plaatsen — lelijke en mooie, hoogontwikkelde en laagontwikkelde. Er zijn gebieden met vriendelijke mensen die het goede willen, die willen leren en vooruitgaan. Maar er zijn ook sferen waar mensen vasthouden aan hun hardnekkige overtuigingen, anderen uitsluiten en sterke oordelen hebben. Dat is net als op aarde. Het is een enorme wereld, maar dan zonder de vorm van een planeet; het is een zijnssfeer. Bewustzijn is een wereld, bewustzijn is alles. Zo’n fysieke planeet is eigenlijk niets, het is slechts een soort voorstelling. Ik kan het moeilijk uitleggen, maar bewustzijn schept werelden, en ik bevind me nu in zo’n bewustzijnswereld.

Daarbinnen wil ik leren en vooruitgaan. Ik wil ten diepste begrijpen wat er met mij is gebeurd in het leven dat ik nu heb losgelaten, en hoe ik verder kan groeien. Vanaf hier zie ik wat er bij jullie gebeurt: dat er heel lichte zielen zijn met grote inzichten en een ruim, warm hart, die zich toch laten meeslepen in die diepe verstrengeling. Dat komt voort uit een misplaatst verantwoordelijkheidsgevoel.”

Ik vroeg Sanne: “Waarom deed je dat? Waarom voelde je die sterke behoefte om je zo te ontfermen over iemand die jonger was dan jij? Waar kwam dat intense zorg- en helpersinstinct vandaan?”

“Dat is een goede vraag,” antwoordt ze. “Ik wilde in dat vorige leven simpelweg een goed mens zijn. Ik was destijds sterk beïnvloed door de kerkelijke dogma’s over hoe je hoort te leven: dat het nobel is om jezelf en je eigen belangen op te offeren voor een ander. Er zat een zware religieuze programmering in mij, en dat is iets wat spiritueel gezien niet klopt — dat leer ik hier ook. Ware spiritualiteit heeft niets te maken met zelfverloochening, want jij bent juist het grootste geschenk van God. Jezelf ontwikkelen wordt hier gezien als het hoogste goed. Dat overdreven wegcijferen van jezelf is destructief — houd daar asjeblieft mee op.

In dat vorige leven was ik een gevoelig, open meisje. Ik was naïef en daardoor erg ontvankelijk voor die zware moraal. De kerk beitelde die overtuigingen erin, waardoor je er vanzelf in ging geloven. De verhalen maakten diepe indruk op me; ik wilde zo graag goed doen. Ik keek naar de figuur van Jezus en dacht: hij heeft het licht gezien, ik wil hem volgen. Ik wilde puur dienstbaar zijn.”

Een collectief veld van jonge mensen

Nu wilde ik Sanne iets anders vragen. De laatste tijd voel ik innerlijk contact met een collectief energieveld dat toebehoort aan een grote groep kinderen en jongeren die nu op aarde zijn. Zij hebben enorm veel moeite met het leven hier. Ze worstelen met mentale klachten, verkeren in psychische nood en dragen iets heel moois en zuivers in zich, maar ze vinden hun draai niet in de huidige menselijke samenleving.

Wanneer ik dat veld voel, zie ik een lichtblauwe uitstraling. Voor mijn innerlijk oog verschijnen steeds gestaltes met grote, mooie ogen met een kristalachtige, verfijnde en etherische blik. Opvallend is dat ze geen mond hebben. Symbolisch vertelt dit beeld mij dat zij niet duidelijk kunnen maken wat er in hen leeft; ze kunnen zich simpelweg niet uitdrukken in de huidige aardse sfeer. Dat doet pijn, en daar lopen ze op stuk.

De afgelopen dagen had ik ook contact met de ziel van een meisje dat ik een paar keer heb ontmoet. Zij leeft nog, heeft de diagnose autisme en worstelt met zware depressies en incidentele psychoses. Dit zijn symptomen die veel jongeren vandaag de dag vertonen — voor mijn gevoel meer meisjes dan jongens, al weet ik dat niet zeker. Ze straalde heel sterk uit dat ze zich onbegrepen voelt, en dat doet haar veel verdriet. Ze vertelde dat ze grote moeite heeft met de in haar ogen leugenachtige communicatie van volwassenen. De meeste ‘goed aangepaste’ volwassenen zeggen namelijk niet meer wat ze werkelijk denken. Tussen hun gedrag, hun woorden en hun energetische uitstraling gaapt een diepe kloof. Voor iemand met autisme is dat extreem verwarrend; de signalen die mensen uitzenden zijn inconsistent en dubbelzinnig. Dit meisje vertelde dat dit haar angstig maakt en dat ze mensen daardoor eng vindt.

Kortom, ik voel dat deze groep jonge mensen gehoord wil worden. Er wil een boodschap ontstaan over hoe zij deze werkelijkheid ervaren. Ik vroeg Sanne of zij hier haar licht op kon schijnen.

Sannes tweede boodschap: wees emotioneel eerlijk naar jezelf en anderen

Sanne kijkt me recht aan en zegt: “Dit is een cruciaal punt. De aarde móét nu veranderen. Er is momenteel zoveel psychisch lijden, zowel bij jong als oud. Er komt nu een enorme golf van zielen binnen in jonge lichamen, maar vanbinnen zijn ze allerminst jong. De jongeren die jij waarneemt, zijn innerlijk al hoogontwikkeld en wijs. Ze dragen een hoger bewustzijn met zich mee dat ze naar de aarde willen brengen. Ze zijn hier om te helpen transformeren en een brug te slaan naar een wereld die harmonieuzer is en waarin meer respect is voor elkaar en de natuur. Dat hogere bewustzijn is hard nodig, want het huidige systeem loopt vast; mensen gaan eraan kapot.”

Ik vroeg Sanne wat er volgens haar nu nodig is. Ze antwoordt vastberaden: “Mensen moeten weer contact leren maken met hun gevoel, hun hart en hun kwetsbaarheid. Al die emoties die op elk moment door je heen stromen, maken je juist mens — dat is niets om je voor te schamen. Of je nu boos bent, verdrietig, jaloers, onzeker of twijfelt: het mag er allemaal zijn. Als je je emoties volledig toelaat, heb je al de helft gewonnen. Dan pas ben je echt mens. En als je daar vervolgens open en eerlijk over kunt communiceren met anderen, ontstaat er als vanzelf een helende hartsenergie. Echt praten en wezenlijk contact maken, dat is waar het om gaat.

Ouders doen dat nu vaak niet, omdat ze simpelweg niet weten wat er in hun kinderen omgaat. Ze zijn zelf nooit geoefend in het openlijk uiten van hun emoties en zijn emotioneel geblokkeerd geraakt. Eigenlijk is het de omgekeerde wereld: deze kinderen moeten het hun ouders gaan leren. De jongere generaties zijn vaak al veel verder in het uitspreken van hun innerlijke wereld dan de oudere generatie. Het leerproces stroomt nu dus van jong naar oud. De volwassenen moeten durven openstaan voor de jeugd. Jongeren staan nog veel dichter bij hun spontane gevoelskern, terwijl de oudere generatie vaak vastzit in een harnas van angst, conventies en ‘hoe het hoort’. Die immense druk om je aan te passen zorgt ervoor dat je je mond houdt over wat je werkelijk bezighoudt. Dat creëert schaamte en emotionele afstand, en die barrière moet worden doorbroken.

Dit is precies wat de jongeren komen brengen. Hun mentale klachten kunnen pas worden opgelost als ze de ruimte krijgen om te praten over wie ze echt zijn en wat ze voelen. Door dat op te eisen, dwingen ze de oudere generatie om ook losser te worden. In mijn ogen zijn de jongeren eigenlijk veel normaler dan de volwassenen,” zegt Sanne met een glimlach. “Volwassenen doen soms zo vreemd: ze verbergen alles, durven de waarheid niet te benoemen en verstoppen zich voortdurend achter maskers. Kinderen absorberen die onuitgesproken angsten van hun ouders en leraren. Om het geschenk van deze nieuwe generatie te kunnen ontvangen, moeten volwassenen echt een keer de oordopjes uit hun oren trekken. Jullie zijn collectief doof. Het probleem ligt heel vaak bij jullie zelf, omdat jullie niet hebben geleerd om te gaan met je eigen emotionele wereld.

De meeste volwassenen op aarde zouden er goed aan doen om grondig in therapie te gaan. Dat doen we hier in de geestelijke wereld trouwens ook,” voegt ze eraan toe. “Steeds weer contact maken met je diepste gevoelens — juist de gevoelens die je het liefst wegstopt — en daar met volle aandacht naar luisteren. Dat is de enige weg naar werkelijke spirituele groei. Je moet die confrontatie aan willen gaan, anders zet je je eigen leven stil en loop je vast. Dát is wat we bedoelen met omhooggaan: dat je recht in de ogen kijkt wat je moeilijk vindt, en dat je daarover durft te spreken. Daar draait alles om.”

Slot

Ik merk dat Sanne mij ontroert vanwege haar directheid en haar gepassioneerde pleidooi voor emotionele eerlijkheid. Het herinnert me eraan dat het daar eigenlijk allemaal om draait, en niet om allerlei hoogdravende spirituele theorieën. Het gaat puur om menselijkheid en kwetsbaarheid.

Ik bedank Sanne voor haar boodschappen. Ik wil in de toekomst graag nog een keer met haar praten, want ze geeft aan dat ze beschikbaar blijft en in de toekomst graag nog meer wil doorgeven.

Ze eindigt met een geruststellende glimlach en zegt: “Alles komt altijd goed.”

Dank je wel, Sanne.

© Pamela Kribbe