Pamela Kribbe channelt de Aarde

Lieve mensen,

ik, de aarde, stroom door jou heen. Ik ben de grond onder je voeten, de bergen en het meer, en ook de zon die op je straalt. Als het geheel van deze elementen draag ik dit alles van binnenuit en voorzie het van leven. Voel mijn energie, ik wil je ontvangen.

Mijn energie is krachtig. Denk maar aan een rotsblok, aan een waterval die daar overheen klettert. Denk aan de grote krachten die het leven op aarde voortbewegen. In mij leeft een stuwende kracht die ook jou draagt. De grote dingen van het leven, geboorte en dood, die kun jij niet bepalen. Het leven is jou gegeven door het samenspel van kosmos en aarde, van hemel en aarde. In jou leven die twee grote stromen voort. Jouw ziel, die uit de hemel komt, draagt een kosmisch licht in zich dat in een aards lichaam binnengaat, in mij.
Zodra jouw ziel zich verbindt met het lichaam van een baby, ontmoet ze mij, de aarde. De ziel heeft overgave nodig om te vertrouwen op het nieuwe leven dat ontstaat, want ze moet een klein mensenlichaampje binnengaan, terwijl ze tegelijkertijd herinneringen meedraagt aan andere tijden en lichamen op aarde, toen ze ook hier aanwezig was. De sprong naar incarnatie is dus een heel grote. Die vereist moed, visie, en doorzettingsvermogen.

Ga nog eens terug in gedachten of liever nog in je gevoel, want je hoofd kan dit niet bevatten. Reis met je hart terug in de tijd. Naar de tijd toen je nog heel klein en kwetsbaar was, een baby’tje… Neem er even de tijd voor om je dat voor te stellen … Voel de open bewustzijnstoestand van dat kindje, die ontvankelijkheid voor alle indrukken rondom. Het laat zich nog helemaal dragen, het kan nog zo weinig zelf in het leven. Ja, zo was jij ook. Ga nu nog een stapje verder terug … je bent nu in de baarmoeder van je moeder. Laat je maar door je gevoel daarnaartoe nemen … niet over denken, voel het eenvoudig. Voel de bescherming, warmte en veiligheid. Voel hoe jij als ziel nog een beetje vrij was. Je was regelmatig in dat zich ontwikkelende lichaampje in je moeder, maar je kon er ook nog uit. Je stond nog met een been in de hemel, terwijl je met het andere al op aarde was.
Ga nu nóg een stap verder terug, naar toen je nog met twee benen in de hemel stond. Wees niet bang om te verzinnen of te fantaseren. Neem het eerste beeld dat in je opkomt … wie of wat was je toen? Misschien zie je een licht of een kleur, misschien zie je al een menselijke gedaante of iets heel anders. Maar voel je vrijheid … voel hoe groots je bent als ziel, als kosmisch wezen. Dit is je hogere of grotere zelf dat bij je hoort, dat altijd bij je is, ook nu. Het is het deel van jou dat overzicht heeft, dat weet waarom jij hier en nu op aarde bent, dat besloten heeft de sprong in de incarnatie te wagen.

Als ziel ben je als een vogel zo vrij. Stel jezelf maar voor met vleugels! … En toch koos je ervoor op aarde te leven. Stel je dat moment nu maar voor! Dat moment dat je bij wijze van spreken op de rand van de hemel zit…. je kijkt naar beneden … het is het moment net voordat je de duik neemt, de sprong waagt. Je bent nog in contact met je kosmische thuis, je weet nog wie je bent. .. . En voel dan, iets later: wat is mijn verlangen, wat is mijn voornemen, waarom ben ik hier op aarde? Je hoeft dit niet in woorden te voelen. Het kan gewoon een gevoel zijn, een stemming. Waardoor je de sprong hebt genomen is altijd iets wat jou vreugde geeft of opwindt, enthousiast maakt. Elke ziel komt naar de aarde met een vlam van hartstocht, van enthousiasme, van inspiratie. Daarnaast kan de ziel echter ook reserve voelen bij het wagen van de incarnatiesprong, een zekere weerstand of angst. Ze kan wantrouwend staan tegenover de aardse wereld. Maar er is ook altijd die vlam van enthousiasme, anders was ze hier niet. In dat moment van keuze was ook een positief element aanwezig. Probeer je dat nu te herinneren.

Wanneer je op aarde indaalt in een lichaam, vergeet je heel veel. Dat is ook de bedoeling, want je bent als mens hier vooral om te leven, te groeien en te ervaren vanuit een aards bewustzijn. Je hoeft ook niet alles te weten, want dat zou in zekere zin het spel bederven. Het is immers de bedoeling dat je hier in de diepte ervaart wat mens zijn betekent om van daaruit te ontdekken waarvoor je echt leeft, wat jou vervulling geeft, wat jouw leven diepte en inspiratie geeft en plezier. Je bent hier om te ontdekken wat jouw ziel van plan was met dit leven. Een van de manieren om dat te ontdekken is af te gaan op je gevoelens van vreugde, van plezier en inspiratie, want die brengen je direct bij de bron van je bestaan, bij dat wat je hier komt geven en ontvangen.
Kijk daarom nu naar wat jou in je leven van alledag echt plezier geeft, wat jou onbekommerd blij maakt, kijk naar activiteiten, waardoor je je energie voelt stromen en waarbij je ook van binnen wordt geraakt. Als dat gebeurt ben je in contact met je ziel. Kijk eens of je dat levensplan van je ziel kunt terugvinden in je leven van alledag.

Vraag je zelf af: is er genoeg inspiratie, enthousiasme, vreugde in mijn leven? Dit zijn belangrijke vragen, omdat juist die positieve gevoelens je iets vertellen over wat jouw ziel hier op aarde wil uitdrukken. Om dit echt te kunnen ontdekken, kan het helpen je voor te stellen dat er binnen in jou nog steeds een kind leeft, het kind dat je ooit was en dat je ten dele hebt onderdrukt of vergeten. Dit kind helpt jou in contact te komen met je levensdoel.
Een kind geeft spontaan en instinctief aan wat het wel of niet wil. Ik vraag je nu: zie dit kind in jezelf, ontvang het en neem het dan mee naar een situatie in je leven van alledag. Kijk maar of je in jezelf een kind kunt zien. Misschien zie je het in je buik of in je hart, een kind dat bij jou hoort, dat jij bent. Dat kind vertegenwoordigt jouw spontaniteit, jouw levensdrang; het is een boodschapper van je ziel. Kijk het in de ogen. Lach naar het kind en nodig het uit. Vertel het dat hij of zij helemaal mag laten zien wat hij of zij voelt. Neem het bij de hand. Neem het mee naar een situatie in je leven die jou nogal in beslag neemt, die je moeilijk vindt of ingewikkeld, waar je misschien te veel over nadenkt en waarvoor je maar geen oplossing kunt vinden. Stel je voor dat je in die situatie bent met je kind aan de hand, en kijk hoe hij of zij reageert. Wat is je eerste indruk, je eerste reactie? Wat heeft het kind nodig in deze situatie? Een kind reageert heel instinctief, het laat direct emoties zien. Neem die serieus, en probeer ze niet weg te drukken.

Je ziel spreekt tot jou via je gevoel, niet via je hoofd. Je ziel manifesteert zich via je gevoel en je emoties. Daarbij is je lichaam een belangrijk instrument. Zie maar voor je hoe een kind reageert; dat is altijd heel lichamelijk. Je kunt zijn of haar emoties altijd direct van het gezichtje aflezen. Lichaamstaal is onmiddellijk. Daarin ligt een waardevol instrument om je ziel te leren kennen en daarmee ook dat wat jij in dit leven op aarde wilt uitdrukken.

Als jij je innerlijk kind durft te omarmen, zijn reacties serieus durft te nemen, dan ontvang je je ziel op aarde. Jullie hebben geleerd in je hoofd te wonen en van daaruit je spontane impulsen te beoordelen of zelfs weg te drukken; op zo’n manier wordt de communicatie met je ziel geblokkeerd, op zijn minst bemoeilijkt.
Bedenk dat het kind in jou nooit weg is. Ook wanneer het onderdrukt wordt, leeft het voort, en zal het zich op meer verwrongen manieren doen gelden. Bijvoorbeeld via verwrongen emoties en gedrag, via ziekte of pijn. Je kunt die levensenergie, die pure stroom niet bedwingen of elimineren. Die hoort bij jou, het is een levensader. Daarom vraag ik je: kniel neer voor dit kind binnen in jou! Het is een boodschapper van het leven. Vaak brengt het je van gebaande paden af. Als je het kind in je hart opneemt, er naar luistert, ga je dingen doen of zeggen die waarschijnlijk indruisen tegen de bestaande moraal. Maar die bestaande moraal mag ook veranderen; die is vaak verstikkend, beknellend voor mensen. Voor veel mensen in deze tijd is het de opdracht hun eigen weg te gaan. Om buiten de gebaande paden nieuwe structuren, nieuwe vormen van samenwerking te creëren, om veel meer vanuit vrijheid en spontaniteit te leven en te werken.

Ik dank je voor je aanwezigheid vandaag. Tenslotte wil ik jullie uitnodigen om samen de aarde energie door je lichaam te laten cirkelen. Voel de natuur om je heen, voel de grote krachten die jou dragen.

Ik wil je tot steun zijn, ik wil je ontvangen, met je spelen en je helpen je mooie zielelicht hier te laten stralen.

© Pamela Kribbe

Tekstredactie: Ben van den Broek