Dit interview is vertaald uit het Engels. Het oorspronkelijke Engelstalige interview met de audio is hier te vinden.
Pamela Kribbe wordt geïnterviewd door Jan Marolt ter gelegenheid van de publicatie van Gesprekken met Jeshua in het Sloveens. Het interview richt zich op haar persoonlijke reis en hoe zij haar verbinding met Jeshua in het dagelijks leven ervaart. Ze spreekt ook in bredere zin over genezing, innerlijke groei en de rol van spirituele leraren.
Vraag 5: Als je terugkijkt, wat is volgens jou het grootste verschil tussen Pamela aan het begin van de jaren 2000 en Pamela nu, zowel spiritueel als persoonlijk?
Persoonlijk zou ik zeggen dat ik nu veel meer geaard ben. Ook ben ik veel nuchterder geworden – en dat bedoel ik positief. Vroeger was ik veel naïever en idealistischer. Die naïviteit gaf me wel een gevoel van enthousiasme, hoop en optimisme, maar dat soort opwinding kan ook gebaseerd zijn op illusies. Nu heb ik meer levenservaring, meer inzicht, ik sta steviger met beide voeten op de grond. Misschien klinkt dat wat minder spannend, maar het voelt juist heel prettig.
In het begin van de jaren 2000 gebeurde er ontzettend veel. Ik begon met channelen in 2002, kort nadat mijn dochter – mijn enige kind – was geboren. Ongeveer een jaar of anderhalf daarvoor had ik Gerrit ontmoet. Die ontmoeting bracht een enorme verandering teweeg, omdat ik voor het eerst in mijn leven werkelijk een zielsmaat ontmoette. Ons samenzijn ontketende een explosie van creativiteit.
Kort na de geboorte van mijn dochter begon ik met channelen. Het was alsof haar geboorte een kanaal had geopend waardoor ik tegelijkertijd beter geaard raakte én spirituele informatie kon ontvangen. Mijn hogere chakra’s waren altijd al sterk ontwikkeld, maar mijn lagere chakra’s waren veel minder goed verankerd. De ontmoeting met Gerrit en de geboorte van onze dochter een jaar later leken precies de omstandigheden te scheppen waarin dit spirituele werk kon beginnen – en toen ging het ook heel snel.
In die eerste jaren ontving ik samen met Gerrit de eerste reeks boodschappen van Jeshua: de Lightworker-serie, die later werd gebundeld in het boek De Jeshua Channelings. Nadat het boek was verschenen, gebeurde er aanvankelijk helemaal niets. Maar daarna begon het zich als vanzelf te verspreiden en vonden steeds meer mensen hun weg ernaartoe. Dat was voor mij best een uitdaging, omdat ik veel aarzeling en angst voelde om mezelf als channel naar buiten te brengen. Tegelijkertijd was het channelen van Jeshua en het opbouwen van onze praktijk een ongelooflijk avontuur dat me diep vervulde. Het was een mengeling van vreugde en angst, maar ik wist zonder enige twijfel dat dit het pad van mijn ziel was.
Soms kijk ik met nostalgie terug op die jaren: het gevoel dat er wonderen gebeurden, de opwinding, het besef dat zoveel puzzelstukjes eindelijk op hun plaats vielen. Maar tegelijkertijd was ik toen ook erg onzeker. Nu voel ik me veel zekerder. Ik weet beter wie ik ben, wat ik wel kan en wat niet. Door mijn gevoeligheid zijn er bijvoorbeeld veel dingen die ik eenvoudigweg niet kan. Ik kan niet heel veel werken en ook niet voortdurend actief zijn zoals veel andere mensen. Maar inmiddels heb ik dat geaccepteerd en veroordeel ik mezelf daar niet langer om.
Wat ik ook waardeer aan deze fase van mijn leven – ik ben nu 57 – is dat ik merk dat ik me steeds meer losmaak en minder op de toekomst gericht ben. Simpelweg omdat er minder toekomst vóór me ligt. Ik denk dat ouder worden iets heel moois kan zijn. Er vindt als het ware een natuurlijke vorm van opstijging plaats.
Soms heb ik bijzondere ervaringen wanneer ik langs de zee wandel of door een prachtig bos loop. Dan lijkt mijn bewustzijn één te worden met alles om mij heen. Ik heb het gevoel dat ik niet helemaal meer mens ben. Dat is moeilijk onder woorden te brengen, maar het is ontzettend bevrijdend. Soms ervaar ik hoe het is om mens te zijn vanuit het perspectief van de andere kant. Dan zie ik hoe vreemd het eigenlijk is om mens te zijn, hoe beperkend, maar tegelijkertijd ook hoe wonderlijk en avontuurlijk het is om in een menselijk lichaam te leven. Ik voel zowel het wonder als de begrenzingen ervan. En het geeft me een diep gevoel van geluk te weten dat ik daar ooit weer vrij van zal zijn en zal terugkeren naar dat bewustzijn waarin je niet gevangen bent in één punt van tijd en ruimte, maar vrijer bent als bewustzijn.
In je vraag maak je onderscheid tussen mijn spirituele en mijn persoonlijke ontwikkeling. Voor mij zijn die twee zo nauw met elkaar verweven dat ik eigenlijk niet weet hoe ik ze van elkaar moet scheiden.
Misschien is dat juist wel de essentie: ware spiritualiteit betekent dat je de wijsheid niet alleen begrijpt met je verstand, maar haar belichaamt. Dat je haar leeft. Dat is uiteindelijk het enige wat werkelijk telt.
Na alle diepe hoogte- en dieptepunten in mijn leven kan ik nu van binnenuit voelen dat wat Jeshua en Maria Magdalena door mij heen hebben doorgegeven, waar is. Ik heb deze inzichten niet alleen begrepen, maar ook werkelijk doorleefd en geïntegreerd. En dat is misschien wel de meest vervullende ervaring die er bestaat.
Vraag 6: Voor iemand die nog de overgang maakt van ego-bewustzijn naar hartbewustzijn: hoe kan hij of zij mensen herkennen en aantrekken die dit bewustzijn al meer belichamen?
Het eerste wat bij mij opkomt bij deze vraag is dat erin besloten lijkt te liggen dat we zelf kunnen bepalen door wie we ons omringen. Tot op zekere hoogte is dat natuurlijk zo, maar voor een groot deel ook niet. We worden geboren in een familie, werken samen met collega’s, hebben vrienden en ontmoeten mensen in het dagelijks leven. Ik denk dat het belangrijkste is om erop te vertrouwen dat we juist die mensen aantrekken die op de een of andere manier bedoeld zijn om deel uit te maken van ons leven – mensen die ons zowel vreugde als uitdagingen brengen. Meestal is het een combinatie van beide.
Iedereen die werkelijk belangrijk voor je is, komt als het ware in een totaalpakket. Je voelt je door die persoon geïnspireerd, maar tegelijkertijd roept de relatie ook moeilijke emoties en uitdagingen op.
Ik geloof ook – zowel vanuit mijn eigen ervaring als vanuit wat ik heb gezien bij veel cliënten – dat we mensen aantrekken die in grote lijnen dezelfde energetische frequentie hebben als wijzelf. Dat geldt vooral voor degenen die echt belangrijk voor ons zijn: een partner, een geliefde, goede vrienden, mensen met wie we veel tijd doorbrengen. Gelijksoortige energie trekt gelijksoortige energie aan; dat is een fundamentele wet van energie. Natuurlijk kan dit in de loop van de tijd veranderen.
Wanneer je merkt dat je denkt: “Deze persoon heeft een veel lagere frequentie dan ik; ik kan het niet verdragen om bij hem of haar te zijn,” dan is er meestal toch een bepaalde resonantie tussen jullie. Er is iets waarin jullie op elkaar lijken, al heeft dat misschien alleen betrekking op één specifiek levensgebied dat op dat moment belangrijk is.
Als je je werkelijk wilt omringen met mensen die het hartbewustzijn sterker belichamen, dan is er uiteindelijk maar één weg: zelf het hartbewustzijn steeds meer belichamen. Alles begint bij jezelf.
Wanneer dat gebeurt, zul je merken dat je als vanzelf afstand neemt van bepaalde contacten, relaties of vriendschappen. Dáár heb je wel invloed op. Ik zei eerder dat je vaak niet kunt bepalen wie er op je pad komt. Maar zodra je bewust groeit en verantwoordelijkheid neemt voor je eigen bewustzijn en energetische frequentie, zul je steeds vaker voelen dat je tegen bepaalde mensen of situaties nee zegt.
En uiteindelijk zul je andere mensen aantrekken. Vaak gebeurt dat op een wonderlijke manier die je met je verstand niet kunt plannen of sturen. Het enige waar je werkelijk invloed op hebt, is je eigen staat van bewustzijn.
Vraag 7: Veel spirituele zoekers zijn op zoek naar begeleiding. Hoe kun je onderscheiden of een spirituele leraar of gids werkelijk authentiek is?
Een leraar of gids zou iemand moeten zijn die het hartbewustzijn verder heeft belichaamd dan jijzelf – iemand die één of meerdere stappen vóór je loopt. Alleen dan kan zo iemand je werkelijk iets leren.
Het eenvoudigste antwoord dat ik kan geven is: wat voel je in de aanwezigheid van die persoon?
Toen ik voor het eerst in aanraking kwam met Jeshua, was de energie zo diepgaand en zo helder dat ik onmiddellijk wist dat er iets bijzonders gebeurde. Het maakte me zelfs een beetje bang, omdat zijn aanwezigheid zo krachtig was. Niet op een manier die angst opriep, maar eerder als een gevoel van ontzag, van diepe eerlijkheid, van absolute helderheid.
Het probleem met leraren en gidsen – zowel in menselijke vorm als op het astrale niveau, dat ik zie als een relatief dichte psychische dimensie rondom de aarde – is dat zij woorden en ideeën kunnen gebruiken die buitengewoon wijs en diepzinnig klinken, terwijl er toch iets wezenlijks ontbreekt.
Wat dan ontbreekt, is die kwaliteit van vreugde en licht. Niet oppervlakkige vrolijkheid of naïef positivisme, maar een combinatie van levensvreugde, helderheid, directheid en eenvoud. Voor mij zijn dat de kenmerken van een ware leraar of gids. En ook een gevoel voor humor vind ik een heel goed teken.
Daarnaast zou ik mezelf altijd afvragen: waarom ben ik eigenlijk op zoek naar een leraar of gids?
Ik denk dat het heel natuurlijk is om je een tijdlang door een bepaalde leraar te laten inspireren en daarna weer verder te gaan op je eigen pad. Wanneer je daar licht en speels mee omgaat, kan bijna alles een leraar worden. Dat hoeft helemaal geen officiële spirituele leraar te zijn, zeker niet iemand om wie een complete organisatie is opgebouwd. Daar ben ik persoonlijk altijd een beetje terughoudend in.
Ook een liedje op de radio, een film of een prachtig boek kan je iets wezenlijks leren.
Zelfs de grootste leraren belichaamden het hartbewustzijn slechts tot op zekere hoogte. Ieder van hen heeft zijn eigen perspectief, zijn eigen unieke kleur van de waarheid, gevormd door zijn persoonlijke levensweg. Wat iemand zegt kan een tijdlang diep met je resoneren, en dat kan heel waardevol zijn. Maar het is niet de waarheid. Het is de waarheid zoals die door die specifieke persoon heen naar buiten komt.
Kortom: vertrouw op je intuïtieve gevoel bij iemand. Laat je niet te veel imponeren door woorden, theorieën of ingewikkelde systemen. En blijf altijd trouw aan je eigen innerlijke waarheid.
Vraag 8: Wat denk je dat op dit moment de grootste bijdrage is die één mens kan leveren aan de mensheid en de samenleving?
Ik denk dat ieder mens, in welke periode van de geschiedenis dan ook, zich in de eerste plaats zou moeten richten op zijn eigen innerlijke groei. Dat betekent dat je bereid bent je eigen duisternis onder ogen te zien, zodat uiteindelijk het licht van je ziel door je heen kan gaan schijnen. Op dat moment lever je je grootste bijdrage aan de mensheid.
De wereld dienen en jezelf dienen – waarbij ik met jezelf de diepste kern van je wezen bedoel – zijn uiteindelijk één en hetzelfde. Wanneer je de overgang maakt van ego- naar hartbewustzijn, bereik je een hoger niveau van bewustzijn. Dat heeft vanzelf invloed op de wereld en op de mensen om je heen. Maar dat zou niet je belangrijkste doel moeten zijn. Je eerste verantwoordelijkheid ligt bij je eigen innerlijke leven.
De waarheid is dat je de chaos van iemand anders – laat staan die van de hele wereld – niet werkelijk kunt helpen opruimen als je niet eerst aandacht hebt besteed aan je eigen binnenwereld.
Je grootste bijdrage is altijd jouw unieke licht, jouw eigen bijzondere uitdrukking van de waarheid. Dat licht kan pas werkelijk de wereld instromen wanneer je de moed hebt gehad om naar binnen te gaan en je emotionele pijn onder ogen te zien: trauma, verdriet, het gevoel slachtoffer te zijn, woede, verzet, wantrouwen en angst. Al deze gevoelens willen gezien worden. Alleen al de bereidheid om ze eerlijk tegemoet te treden, begint je te veranderen.
Hartbewustzijn ontstaat wanneer je de moed hebt om je eigen schaduw zonder oordeel te ontmoeten. Juist daardoor krijgen liefde en compassie de ruimte om binnen te komen, en verhoogt je energetische frequentie zich als vanzelf.
Je hoeft dus niet volmaakt te zijn. Je hoeft niet voortdurend vredig en glimlachend door het leven te gaan om iets waardevols bij te dragen aan de mensheid. Je mag volledig mens zijn. Tegelijkertijd zal een ontwaakt hart vanzelf de behoefte voelen om zijn eigen blinde vlekken onder ogen te zien.
Gaandeweg ontstaat er dan een natuurlijke wens om je licht, je wijsheid, je vreugde en je liefde te delen – met andere mensen, met de aarde en met de mensheid als geheel. Dat is geen verlangen dat door het ego wordt gedreven. Het is niet: “Ik moet de wereld veranderen” of “We moeten nu eindelijk vooruitgang boeken.” Die strijdlustige houding, die vaak gepaard gaat met oordeel en moralisme, verdwijnt steeds meer.
In plaats daarvan ontstaat er eenvoudigweg een stille vreugde wanneer je spreekt en handelt vanuit je hart. Die vreugde raakt andere mensen, vaak zonder dat je het zelf beseft. En het voelt niet als iets bijzonders doen; het voelt simpelweg als jezelf zijn.
Die uitdrukking is inmiddels bijna een cliché geworden, maar toch is dit werkelijk je grootste bijdrage: jezelf zijn, volledig mens zijn. En juist doordat je dat volledig aanvaardt en belichaamt, ben je tegelijkertijd volledig goddelijk.
Voor mij is mijn werk – het channelen, het schrijven en het geven van workshops – op dit moment de hoogste uitdrukking van de energie van mijn ziel. En tegelijkertijd ben ik een heel onvolmaakt mens, die nog steeds bezig is het hartbewustzijn steeds dieper te belichamen. Maar dit is op dit moment mijn grootste bijdrage.
Iedereen heeft zo’n unieke bijdrage. Je hoeft die niet ergens ver in de toekomst te zoeken. Ze is hier, op dit moment. Je hoeft niet eerst perfect te worden. Er leeft nu al hartbewustzijn in jou – daarvan ben ik overtuigd – en dat raakt nu al andere mensen.
Zo vindt werkelijke verandering plaats: door gewone mensen. Kleine druppels licht verspreiden zich en raken andere mensen. Zelfs een klein gebaar van vriendelijkheid, of eenvoudigweg iemand met oprechte warmte tegemoet treden, is een prachtige en waardevolle bijdrage aan de wereld.
© Pamela Kribbe
